Aleksandria, 391 rok, rozwija się chrześcijaństwo.
Davus jest niewolnikiem zakochanym w swej pięknej pani – adeptce filozofii i astrologii z – Hypatii. Podczas gdy Hypatia ze wszystkich sił stara się uratować od zapomnienia wiedzę i mądrość starożytnego świata przed fundamentalizmem religijnym, Davus jest rozdarty pomiędzy miłością do a pragnieniem wolności, którą mogłoby mu zapewnić przejście na chrześcijaństwo.

Opis mówi faktycznie o tym, co w filmie zobaczymy, poprawię tylko (chyba) literówki z oryginału; Hypatia – takie imię nosiła główna heroina tego filmu (w tej roli Rachel Weisz), a nie to że była „z Hypatii”. No i niewolnik nie jest rozdarty między miłością a pragnieniem do wolności, tylko do samej Hypati. Co by się na świecie nie działo, jakie przemiany by nie zachodziły – zawsze u podstaw stoi problem między kobietą a mężczyzną.

Agora to naprawdę dobry film o początkach przejmowania władzy przez Chrześcijaństwo. Dokładniej – notable religii przejmują stery władzy państwowej, a przy okazji przejmują całkowicie rządy dusz. Sposób na to jest prosty i sprawdzony w swej skuteczności tysiące lat temu:

Kto nie jest z nami, jest przeciwko nam. A heretykom żyć nie pozwolisz.

W ten sposób bardzo szybko oczyszczono miasto z wszelkich dysydenckich osobników i zostają sami sprawiedliwi. Reżyser, Alejandro Amenábar, w bardzo dosadny sposób pokazał mechanizmy przejmowania władzy i wprowadzania nowego ustroju jako obowiązkowego. Chciałoby się pomyśleć, że skoro pierwsi chrześcijanie byli prześladowani i dali sobie w końcu radę, zaakceptowano ich to będą potrafili dogadać się z innymi religiami – bo przecież doskonale wiedzą jak to jest być prześladowanym. Jak pokazała historia, rzeczywistość i ludzka chęć władzy przerosła chyba wyobrażenia Rybaka – natychmiast po tym, gdy nowa religia okrzepła i zdobyła odpowiednie grono wyznawców, błyskawicznie z prześladowanych zamienili się w katów i prześladowców. Czyli znowu – nic nowego. Jak każdy element „nowej” religii, wszystko to już było.

Film jest niepokojący z innego powodu. Nie powinien być oglądany przez ludzi głupich, takich co to wielbią Pasję Mella G. – tyle, że tym razem ostrze skierowane jest przeciwko wielbicieli Pasji. I obawiam się jednak, że to właśnie do takich, prostych i prostackich ludzi film ten trafi najbardziej. Astronomiczne rozważania Hypatii – kto będzie po filmie potrafił opowiedzieć o czym mówiła? Dlaczego elipsa a nie koło, i dlaczego to takie ważne? Nie przypuszczam, by zbyt wielu widzów coś zrozumiało, zapamiętało i wyniosło z kina. Prędzej, jak mniemam wyniosą z kina obraz mądrej dziewuszki, dobrej i łagodnej, którą źli chrześcijanie (sprytnie filmowani jak te czarne kruki w pędzie do nowej padliny) prześladowali. bo chrześcijanie to źli byli. W ten właśnie sposób o kolejny mały kawałeczek odpycha się młodych ludzi od religii jaką wyznają ich rodzice.

A, że natura nie znosi próżni, to w to puste miejsce natychmiast zacznie wciskać się coś innego. Inna religia. Taka, o której nie piszą źle, nie filmują w złym świetle. Nie ma chętnych, bo przy tamtych, to pierwsi chrześcijanie byli zwykłymi baranami prowadzonymi na rzeź.

Po tym przydługim może wstępie cytat z film.onet.pl dotyczący filmu 2012:

Przed wiekami Majowie pozostawili ludzkości kalendarz, który dokładnie wskazywał datę końca świata i mówił o zjawiskach, które miału mu towarzyszyć. Od tamtego czasu astrologowie odkryli starożytne teorie, numerolodzy wzory, które je potwierdzają, a geolodzy stwierdzili, że Ziemia od dawna jest skazana na taki scenariusz. Nawet rządowi naukowcy nie mogą zaprzeczyć faktom – w 2012 roku Ziemię czekają kataklizmy o niebywałej skali. Przepowiednia, której początek dali Majowie została dobrze udokumentowana, przedyskutowana, rozłożona na czynniki i sprawdzona. W 2012 roku nastąpią zjawiska, o których dobrze wiedzieliśmy – byliśmy przecież ostrzegani przed tysiącami lat.

W proroctwa z okładek filmów wierzyć po prostu nie wypada – autorzy tych tekstów zwykle nawet nie widzieli filmu o którym piszą redaktorską notkę. Ale Roland Emmerich, reżyser takich katastrof jak: Gwiezdne wrota, Dzień niepodległości i Pojutrze. Każdy z tych filmów miał nas przerażać katastrofą jaka zaraz nadejdzie. I każdy z tych filmów kończył się happy endem. Ot, takie familijne kino katastroficzne.

Nie inaczej jest w 2012 – tyle, że rozmiar katastrofy jaka przytrafia się ludzkości (i wszelkim innym formom życia na planecie Ziemia) jest do tej pory niespotykany. Praktycznie cała nasza planeta się rozpada/zapada/wali/zamienia w lawę/tonie – szansę na przeżycie mają tylko ci, co wcześniej wykupili sobie łaskę. Od tej biblijnej łaski, ta jest przeliczalna na twardą walutę – 1 milion Euro za jedno miejsce na współczesnej Arce.

Co ciekawe, choć w filmie nadal USA jest głosem i sumieniem ludzkości, dolar stracił na wartości – poważne deale zawiera się w Euro, nie Dollarsach. Było to ładnie w filmie pokazane w scenie z jakimś szejkiem arabskim – ale podczas mojej projekcji nikt tego nie zauważył, albo może tylko mnie to śmieszyło.

Za recenzję filmu jako takiego powinien robić ten wątek na FilmWebie: 10 najgłupszych momentów w 2012. Bawiłem się doskonale czytając komentarze – pomijając kilka głupawych, w większości bardzo trafnych. Większość komentujących prezentuje większą wiedzę niż reżyser (nazywany pieszczotliwie „Panem Katastrofą”).

Wybraliśmy się do kina na projekcję 2012 skuszeni reklamami – trajlery tego filmu były po prostu wspaniałe. Miałem nadzieję na film pełen mistycyzmu i głębokiego uduchowienia. Nic z tego – 90% czasu bohaterowie uciekają/biegną/gonią/latają a ziemia tuż pod ich stopami prawie się rozpada, bomby wulkaniczne prawie ich trafiają, samolot prawie się rozbija a im prawie się nie udaje. A na koniec (a także parę razy w trakcie filmu) mamy sceny zmuszające nas do wzruszeń. Świat się wali – co tam, tutaj ojciec nie zdążył porozmawiać z synem, to jest dopiero dramat!

Sam jest inżynierem i właśnie dobiega końca jego trzyletnia samotna praca przy nadzorowaniu wydobycia na Księżycu paliwa używanego na Ziemi. Miał kontakt z żoną i córką tylko przez wideotelefon, i aż zbyt wiele czasu, by snuć refleksje na temat przeszłości. Dzień powrotu do domu się zbliża, a tymczasem sprawy w odizolowanym świecie Sama zaczynają przybierać bardzo zaskakujący obrót… Niepokojący, skłaniający do przemyśleń, intymny i wnikliwy utwór o pamięci i tożsamości, ale także oryginalny film z gatunku science-fiction, ze znakomitym Samem Rockwellem w roli głównej.

Muszę zaznaczyć na samym początku: ktoś, kto pisał powyższe zdania widział film. I to nie na podglądzie – ładnie, trafnie i mądrze napisane. Brawo! Jedynie z tą oryginalnością nie zgodzę się do końca – to przecież wariacja na temat który stale, od dziesiątek lat pojawia się w literaturze science fiction. A także w kinie – przecież zupełnie nie tak dawno widzieliśmy the Island – dylematy moralne w obu filmach są praktycznie jednakowe.

Wracając do filmu Moon – w wielu miejscach spotkałem niepochlebne opinie, że jeśli film mamy nazywać science fiction, to powinno być choć trochę science, a nie kompletnie fiction. Jest w tym trochę racji, bo jeśli Moon to science fiction, to taki np: serial Lost też powinniśmy nazwać science fiction. W niepochlebnych komentarzach znawcy astronautyki i astronomii wypominają liczne błędy – prawdą jest, że jeśli tak podejdziemy do tego filmu, to powinien być kompletną klapą. Ale coś mi się zdaje, że ci komentujący „naukowcy” nie są fanami fantastyki jeszcze z czasów literatury – bo kompletnie zapomnieli o co naprawdę chodzi w takiej beletrystyczno rozrywkowej fantastyce; Otóż, nie chodzi o kosmoloty, planety i ścisłe trzymanie się zasad fizyki. Takie Star Wars są tego najlepszym przykładem – bardziej głupiego filmu chyba nie ma, a jednak nie przeszkadza mu to stać się pozycją kultową.

W fantastyce chodzi o człowieka. Zawsze chodzi o człowieka. I o to, by go pokazać w sytuacji która tutaj, na planecie Ziemia nie miałaby szansy zaistnieć.

Nieprzypadkowo wspomniałem serial LOST (którego cztery sezony oglądaliśmy przez trzy dni z zapartym tchem) – akcja Moon mogłaby się praktycznie dziać w bunkrze, gdzie kolejny zmiennik musiałby wciskać przycisk. Dla fabuły filmu nic by to nie zaszkodziło, a przynajmniej widok radośnie biegnącego na bieżni faceta nie raził by naukowych purystów…

Kto chce zobaczyć o czym film – marsz do wypożyczalni, serdecznie polecam. A gdybym miał pomyśleć nad tym, czy kiedykolwiek ludzie zdecydowaliby się wyrządzić komuś podobną podłość – odpowiem bez wahania – jestem głęboko przeświadczony, że tak. I tak należy przyznać, że projektanci tego systemu bardzo się starali, by ich pracownik czuł się maksymalnie komfortowo – mnóstwo kasy musiały kosztować te wszystkie zabiegi dookólne które sprawiały, że nasz bohater czuł się normalnym, kontraktowym pracownikiem. Ale, tego też jestem pewien, z obliczeń księgowych wynikło, że wyjdzie to taniej, niż zostawiać tam strażników, poganiaczy czy inne środki przymusu do pracy. Zadowolony i pełen nadziei pracownik po prostu pracuje lepiej i wydajniej. I z własnej woli kładzie się potem do utylizatora, tfu – hibernatora…

Młoda para wprowadza się do nowego domu i próbuje rozpocząć spokojne życie. Wkrótce okazuje się, że w nowym mieszkaniu dzieje się coś nietypowego i przerażającego. Małżeństwo postanawia zainstalować w domu monitoring, aby zarejestrować wydarzenia. Film to zapis tego, co udało się nagrać kamerom.

Zgadza się, że młoda para, choć nie są małżeństwem. Nie ma mowy o instalowaniu monitoringu – jest tylko jedna kamera. Jest apetycznie zaokrąglona studentka, jest teksański przystojniak zarabiający OnLine na giełdzie i piękny dom w którym mieszkają już od dłuższego czasu. A, że czasami w nocy dzieje się coś, co mocno irytuje – bo nie widać sprawców – On, postanawia nagrać duchy na nowoczesną, cyfrową kamerę. Taką samą, jaką kręci się wysoko budżetowe pornoski…

Ten film to prawdziwy horror, od początku do końca. Jest naiwna parka, jest pan doktor medium-specjalista (który ucieka gdy tylko robi się poważnie), jest dom i jest nawiedzenie. I w efekcie, coś, co zaczyna się jak delikatne drapanie za ścianą zamienia się w rzeźnię.

On zachowuje się jak głupek. Chłopak, który spędza czas przed komputerem, cieszy się jak dziecko, że wreszcie coś zaczyna się dziać naprawdę w jego życiu. Zaopatruje się w sprzęt i czuje się prawie tak, jak bohater filmów o nawiedzonych domach. Tyle, że film ma się nijak do rzeczywistości – rzeczywistość boli naprawdę. A nóż naprawdę tnie.

Kichy ze złości mi się przewracały na myśl o policjantach którzy w tak fatalny sposób zakończyli swoją misję – kto kurwa szkoli takich baranów!

Podsumowując – jeśli lubisz horrory, tajemnice i niedopowiedzenia, a nie przeszkadza Ci sposób filmowania jak w Blair Witch Project czy Rec – zobacz Paranormal Activity. Warto.

Świeżo upieczona cheerleaderka staje się zabójczynią, specjalizującą się w „usuwaniu” męskiej części swojej klasy. Czy jej najlepszy przyjaciel położy kres temu koszmarowi?

My, rzecz jasna wiemy, że ani nie mamy świeżo upieczonej cheerleaderki (to, że dziewczyna na samym początku przedstawiona jest jako zawodowa pomponiara nie znaczy przecież, że właśnie taka karierę rozpoczyna, prawda), o martwym ciele ożywionym obecnością Demona nie wypada powiedzieć tylko „zabójczyni”, i nieprawdą jest, że morduje męską część tylko swojej klasy…

Zacznę od końca (a i tak rozwodzić się nie mam zamiaru) – przyjemnie się rozczarowałem. Jennifers Body da się spokojnie obejrzeć, a to głównie z tej przyczyny, że Główna Aktorka nie mówi zbyt wiele. Megan Fox gra głównie ciałem, czyli robi to, co Galerianki potrafią najlepiej. Przyznaję – świetnie jej wychodzi. Byle nie odzywała się zbyt często, bo to może jej zaszkodzić. A poza tym – przyzwoita gra aktorska na drugim planie, w finale „dobro” zwycięża „zło” i mamy 90 minut popcornowej zabawy.

Film absolutnie amerykański i dla amerykańskiego widza – powinien być zachwycony. A my, tutaj w Europie, cóż, też możemy się dobrze bawić…