Afganistan
Pepper jest byłym członkiem elitarnej jednostki wojskowej do zadań specjalnych na terytorium wroga „Foki”. Jeden z jego kompanów pozostał za linią wroga. Pepper postanawia podjąć się ostatniej niebezpiecznej akcji, aby odnaleźć na nieprzyjaznych, górzystych terenach Afganistanu przyjaciela z wojska. To, co zaczyna się jako tajna, ale typowa wojskowa misja, przeradza się w nadnaturalną walkę z mitycznym, słynącym z brutalności dowódcą i władcą Czyngis Chanem, w której antyczni wojownicy, stosujący średniowieczne metody walki, stają w szranki z wyszkolonymi i nowocześnie uzbrojonymi amerykańskimi żołnierzami.
[opis dystrybutora]
Ostatnio zaczynam wprost uwielbiać opisy dystrybutorów filmów. Niekłamaną radość sprawia mi utwierdzanie się, że misją takich firm nie jest dbanie o „dobrą jakość produktu”, „dostarczenie najwyższej jakości tłumaczeń” i dziesiątki innych, jeszcze bardziej wydumanych i wyssanych z palca argumentów. Misją tych firm jest: Wyssać kieszeń naiwnego widza za wszelką cenę. Szanowni dystrybutorzy – zajmijcie się tym, co potraficie najlepiej – zamykaniem tłumaczy napisów do filmów. A Notki i recenzje zlecajcie komuś, kto wie do czego film służy i co należy z nim zrobić.
Film, to nie ziemniak, i choćby przyszło ich wiele, to wszystkie do jednego worka nie pasują. Ni chu chu.
Są takie chwile w życiu, ze człek ma ochotę na totalne odmóżdżenie, wrzucenie na luz, nie myślenie o niczym. Wtedy najchętniej sięgam po komedie, zazwyczaj amerykańskie, bo Amerykanie robią najwięcej tego typu filmów. Ilość nie zawsze idzie jednak w parze z jakością, jak głosi stara maksyma. Popcorn, muszę przyznać całkiem nieźle się oglądało, może dlatego właśnie, że produkcja rodem z Brytanii. Główny bohater komedyjki, Danny, to nieśmiały chłopak, który nie potrafi z racji tegoż daru poderwać żadnej dziewczyny. Żyje głównie komiksami, czyli w krainie swojej wyobraźni, i to jej podporządkowuje rzeczywistość.
Dawno nie czytałam tylu pochlebnych komentarzy na temat jakiegoś filmu. W największych portalach filmowych przodowały teksty typu: bardzo dobry, wspaniały, nietuzinkowy, genialny. Słowem, gdyby bazować tylko na tym, można by się zakochać bez patrzenia. A jako że Natka (czyli ja) rzetelnie podchodzę do tematu i komentuję tylko te filmy, które naprawdę widziałam, więc ochoczo zasiadłam przed ekranem. Oczywiście pełna optymizmu, jak zwykle zresztą. Co zobaczyłam? 
Zasiadając do oglądania nastawiłam się na bardzo ambitne kino europejskie, tym bardziej, że zasłyszane recenzje zdawały się potwierdzać tą tezę. Ale jak to bywa z recenzjami, są bardzo subiektywne, zaś te w najbardziej chodliwych portalach filmowych nijak się mają często do rzeczywistości. Tym razem owo glory też było lekko przesadzone, choć film zły nie jest. Co to to nie!
W myśl zasady – piszę tylko o tych filmach, które naprawdę widziałam, dzisiaj dwa zdania na temat Ghost Rider z Nicolasem Cage. O Cage’u ładnie napisał Radek Teklak: „Każdy wie, że to świetny aktor, ale nikt nie może sobie przypomnieć żadnej jego dobrej roli.” Coś w tym jest, a Ghost Rider tylko mnie w tym utwierdza. Nie to, że źle gra, ale dobry ten film nie jest.